Mednune’s Weblog

ไทรตั้นเป็นโปรดั๊กชั่นเฮ้าส์ทำโฆษณาที่ร้อนมากๆในเดือนมีนาคมและเมษายน ก็ร้อนแทบตาย (แอร์ไม่ค่อยดี) บางทีอาจจะเป็นที่ตัวฉันเองที่ทนร้อนไม่ค่อยได้ ไทรตั้นเวลาโพล้เพล้จึงน่าสนใจมากกว่า กลางวันไปโดยปริยาย

็

เป็นมุมที่ทุกคนมักจะมายืนสูุบบุหรี่ มุมนี้เป็นมุมที่เห็นลวดลายบนเพดานชัดมาก มันเป็นลายสะท้อนจากต้นดอกลั่นทมที่ปลูกอยู่ด้านล่าง สังเกตจากเวลาที่ถ่าย จะแตกต่างกัน ทำให้เกิดค่าของสีที่แตกต่าง ฉันชอบลวดลายและน้ำหนักสีอันเกิดจากผลกระทบทั้งหมด มันยอดเยี่ยมมาก ให้ความรู้สึก กึ่งกราฟฟิกโมเดิร์น ฉันเองไม่ได้จัดเป็นผู้เชียวชาญเรื่องกราฟฟิกอะไร แค่เคยเรียนกราฟฟิกตอนปริญญาตรี แต่ในเบื้องลึกฉันมีความคิดแแบบจิตรกรรมมากกว่า มันอาจถูกตัดทอนออกไปจากกว่าจาก detail ที่ฉันไม่ชอบในบางจุด เวลาฉันได้แรงบัลดาลใจจากสิ่งใดก็ตาม ฉันมักแอบคิดถึงคุณแม่ ถ้าฉันไม่มีคุณแม่เป็นผู้หญิงคนนี้ฉันคงไม่เป็นแบบนี้ ซึ่งฉันภูมิใจจริงๆ หลายคนชอบบอกว่าฉันประสาท บ้า เวียร์ต ไร้สาระ แต่บางคนยังเดินไม่ถึงครึ่งทางของสิ่งที่ฉันเจอเลย ดันมาว่ากัน แต่ฉันกลับภูมิใจในความ independent ของตัวเองอันได้ส่วนผสมสำคัญจากผู้หญิงผมสีขาวคนปัจจุบัน แม่ฉันเป็นเด็กช่างศิลป์และจิตรกรรมภาพพิมพ์ของศิลปากร ที่เป็นผู้หญิงคนเดียว ในตอนนั้น.. แม่ถ่ายทอดมุมมองอะไรบางอย่างออกมาสู่ฉัน ฉันรักและดันหวงมากซะด้วย จากภาพทั้งสี่ภาพนี้ มันจะเติบโตไปเป็นงานอีกชิ้นของฉันแน่ๆ ฉันชอบมันมากจริงๆ

เราไม่รุู้ว่าจะมีใครเห็นภาพนี้แล้วเกิดแรงบัลดาลใจอะไรบ้างรึเปล่า

นี่มันกี่วีคเอ็นมาแล้ว ที่ไม่ค่อยได้ไปไหนด้วยกัน เราได้บัตรของขวัญจากห้างเซน มาสองพันบาทสี่ใบ ทำให้ตาลุกวาว ในสมองกำลังไม่รุจะจัดการยังไงกะมันดี ซึ่งแน่นอนที่สุด มันเปลี่ยนเป็นเงินไม่ได้ เลยตั้งใจว่าจะเอาไว้ไปเดินเลือกกะอดัม เผื่อจะได้เปลี่ยนเป็นของขวัญให้พ่อแม่ของเขากะของเรา ดีกว่า..

แต่.. เวลานั้นก็ยังมาไม่ถึงซะที เพราะไม่มีเวลาตรงกัน

ในภาพเป็นการบรรทุกแม่ลูก ไปทำบุญเนื่องในวันพ่อ (พ่อแม่ของเราไม่อยุู่ ) เราและแมงนูนและภรรยาจึงรวมตัวกันไปทำบุญที่วัดหลวงพ่อโสธร ไปถึงยังไม่ทันไรก็ต้องรีบกราบแล้วรีบกลับเพราะศาลากำลังจะปิด (5โมงเย็น ในวันหยุด)

ระหว่างทาง อย่างน้อยก็ได้พบว่าที่ pit stop มี อินเดีย fast food อยู่แถวนั้นด้วย ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับ star buck อาจทำให้การไปพัทยาน่าสนใจมากขึ้น เราเองรุู้สึกกล่อยๆอยู่ลึกๆว่าเราน่าจะพาน้องไปที่ที่สนุกกว่านี้ เพราะเราสองคนไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกันเท่าไหร่ แต่น้องเราไม่ว่าอะไร สุดท้ายก็ไปจบกันที่บ้านนั่งดูหมาเล่นกันเงียบๆกะแมงนูนและน้องสะใภ้

ประมาณสามทุ่มเรามีนัดกะเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันมาห้าปีได้แล้วมั๊ง เอเดรียนพาแฟนมาด้วย..

ไม่แน่ใจว่าแฟนเค้าชื่อว่าอะไร แล้วก็ไม่กล้าถามซ้ำ แต่กว่าจะรู้ก็ตอนที่เค้ามาแอทเราเป็นเพื่อนใน facebook นี่แหละ

ใหม่ เป็นเวียตนามที่หน้าตาเป็นคนดีจริงๆ ส่วนเอเดรียนก็โครตล่ำ(กล้ามเนื้อสวยมาก) ดูดูแลตัวเองมากๆ ส่วนเราช่วงนี้อาจจะดูผมแห้งๆ สุขภาพผมแย่ๆ (ทำไมไปย้อมผมทีไร ผมจะแห้งเสียกลับมาทู้กที คิดว่าควรเปลี่ยนเป็นเคลือบจะดีกว่า) เราทั้งหมดตะเวนหาบาร์ที่เราควรจะนั่งดื่มได้นิดหน่อย เพราะเพื่อนจะกลับวันพรุ่งนี้แล้ว เราคงจะไม่ได้เจอกันอีกนานแน่ๆ เริ่มต้นจาก siam@siam ก็มีวงดนตรีเสื่อมๆอยู่วงนึง ใส่เสื้อสีเหลืองที่ปักตราอะไรต่อมิอะไรแบบเสื้อที่ใครๆก็ใส่เพื่อในหลวงน่ะ แล้วก็เต้นท่าน่าเกลียด ประมาณเด้งไปข้างหน้าแบ่บที่เด็กเที่ยวช่วงนึงเคยฮิตกัน เราละอายแทนจริงๆ ความจริงถ้ามีอันจะต้องทำงานเราคิดว่าเปลี่ยนเสื้อผ้าหน่อยก็ได้ หากคิดจะทำอะไรแบบนั้น (เสียดายที่ไม่ได้ถ่ายรูปมาให้ดู ลืมจริงๆ)

เราพยายามชวนเพื่อนมาอยู่เมืองไทย ทั้งๆที่เราเองยังคิดเลยว่าจะไม่อยู่ที่นี่ตลอดไปแน่ๆ เมืองไทยเป็นเมืองที่จะว่าอบอุ่น ก็คงจะอย่างนั้นมั้ง นั่นคงมีพ่อกะแม่เราอยู่แหละ ส่วนตัว เรารู้สึกว่าเราเฉยๆมากๆ มีหลายๆอย่างที่เราไม่เห็นด้วย และรู้สึกว่าบางครั้งจะทนอยู่ไม่ได้ โชคดีที่เพื่อนไม่บ้าจี้มาอยู่จริงๆ

เราเคยไปฝึกงานอยู่ที่ Galeria de Arte ถ้ารวมเวลาไปเตรียมตัว เบ็ดเสร็จ 4เดือนกว่าๆ หน่อย เราได้เพื่อนมาคนนึง ชื่อLuis ซึ่งเป็นคนประเภทชอบถ่ายรูป (เหมือนกัน)

นี่เป็นภาพ Valenciaที่ถ่ายจากตึกที่หนึ่ง (หมายความว่าข้างหน้ามัน มีสองตึก) ภาพ มันก็คือภาพที่ไม่เหมือนกับของจริงที่เรายืนอยู่เลย เราจึงแน่ใจว่า สเปนเป็นที่ๆถ่ายรูปยากที่หนึ่ง ที่ฉันเคยไป.. ที่บอกว่ายาก เพราะว่า มันเป็นเมืองที่มีรายละเอียดเยอะแยะ เพียงแต่ภาพมันบอกอะไรไม่ได้หมดจริงๆ

ภาพมุมนี้ มักจะมีเยอะแยะ(เราคิดว่า) เพราะตรงที่ฉันยืนอยู่มันคือ จุดเดียวที่ใครๆก็มาถ่ายรูป

เมื่อวานก่อนพึ่งได้คุยกะเพื่อนที่เพิ่งผันตัวไปอยู่สเปน(บ้าง) เพื่อนบ่นเหงาและอึดอัดมาก เพราะคนเมืองนี้ไม่พูดภาษาอังกฤษ แต่โดยส่วนตัวเรา เวลาเราไปอยู่ ใครไม่พูดภาษาอังกฤษ เราก็จะตะบี้ตะบันพูดใส่เขาเข้าไป “ไม่รู้ล่ะ มึงต้องตอบกูมา กูต้องการคำตอบจากมึง” โชคดีที่คนสเปนน่ารัก ฉันได้คำตอบเสมอ ไม่ว่าจะทำอะไร ที่ไหน

นี่คือที่อยู่ นี่คือภาพที่ดีที่สุด ก่อนที่มันจะรกอุบาศว์ และมีของมากมายกว่าที่เห็นประมาณสี่เท่า แต่ก็สามารถอยู่ที่นี่มาได้จนถึงวันกลับ ฉันมีเพื่อนอีกคนเป็นคนข้างห้องชื่อว่า อิจิโอะ เป็นญี่ปุ่นผู้หญิงที่ไม่พูดภาษาอังกฤษเลย เราสองคนสื่อสารกันด้วยการเขียนรูป ก็พอรู้เรื่องบ้าง หลายครั้งที่โมโหที่อิจิ มีอะไรไม่พูดตรงๆ ทำให้ไม่อยากอยู่ด้วยมาก เพราะอึดอัด

ที่ี่ไม่ได้เป็นที่ถือกำเนิดเรื่อง “ฤดูหนาว” ที่เรากำลังเขียนหรอกนะ แต่เราได้เอาภาพบรรยากาศอัดใส่ลงไปด้วย

สเปนเป็นเมืองที่เหมาะจะไปอยู่กับแฟน ไปใช้ชีวิตตามความฝัน แบ่บกินอาหารสีสวยๆ แต่รสชาติก็เลี่ยนๆอยู่ดี นอนกกกอดกันอยู่ในห้องเล็กๆที่มีระเบียงมองออกไปเห็นผู้คน แสงแดดเจิดจ้า เป็นเมืองที่เหมาะแก่การ กินนอน เที่ยว ออกไปเปรี้ยวให้หมดแรงแล้วก็กลับมาตายรัง ตอนนั้นฉันไม่มีแฟน ไม่ได้มีโอกาสทำอะไรอย่างที่ตัวเองวาดเอาไว้เลย จึงได้แต่คิดมากกว่า ตื่นขึ้นมาทำงานด้วยความรู้สึกตื้อๆอยู่ในหัวลึกๆ เหมือนเตรียมพร้อมที่จะฟังภาษาประหลาด แล้วก็ไม่ต้องคิดมากถ้าเขากำลังพูดถึงเราแต่เราฟังไม่รู้เรื่อง ฉันเรียนรู้และเข้าใจการ “ไม่ต้องเข้าใจอะไรบ้าง …ก็ได้” ในครั้งนี้ ซึ่งเป็นการฝึกที่ดีจริงๆ

ฉันชอบความรู้สึกแห่งการไม่เข้าใจมากกกกก มันทำให้เรารุู้สึกว่าตัวเองไม่จำเป็นต้องรู้ไปทุกเรื่อง เพราะการที่อยากรุู้ทุกเรื่อง มันจะทำให้ติดเป็นนิสัย อยากรู้เรื่องของคนอื่นตลอดเวลา ทำให้ฉันมองดูคนท่ีเป็นอย่างนั้นแล้ว รู้สึกได้รู้ว่าคุณค่าของเขาช่างด้อยจริงๆ (มันคงเป็นสัญชาตญาณชั้นเลวในตัวฉันกำลังทำงาน) คนชอบรู้เรื่องคนอื่นโดยส่วนใหญ่มักดูเยินๆ ซึ่งตัวเองมักไม่รู้ซะด้วย เยินหมายถึง ลืมดูแลตัวเอง ไม่ออกกำลังกาย ไม่รู้ว่าถึงเวลาตัวเองควรไปทำผม ไม่รู้ว่าควรไปทำฟันเสียที เอาเวลาแต่สนใจเรื่องของคนอื่น ฉันเองพยายามฝึกที่จะออกไปจัดการตัวเองทุกครั้งที่มีโอกาส แต่เรื่องน่าประหลาดอย่างนึง เมื่อสนใจตัวเองมากๆราวๆกับการหมกมุ่น เราก็จะเริ่มสูญเสียความเป็นธรรมชาติไป ตัณหาเริ่มทำงานหนักขึ้น ต้องการที่จะดูดี ดูดี ดูดี มากขึ้นไปเรื่อยๆ จนบางครั้งฉันเคยส่องกระจกแล้วพบว่าตัวเองหมือนคนบ้าเข้าไปใหญ่แล้ว!!