Mednune’s Weblog

ไม่ได้ตั้งใจจะปาร์ตี้ แต่เพื่อนที่เรารักคนนี้ที่ชื่อ คริสโตเฟอร์ ดันถึงวันเกิด บ่อสำนึกเริ่มทำงาน เปล่ เป็นเพื่อนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขของเรามา.. นี่มันจะสิบปีกว่ารึยัง แต่รู้ว่ามันนานมาก และทุกครั้งที่ได้พบกันความรู้สึกไม่เคยเปลี่ยนแปลง เราไม่ได้เจอกันนานมาก มาก มาก จนมาถึงตอนที่ได้รับข่าวร้าย แล้วเราก็บอกเค้าว่า เราจะไปหา…และเหมือนเดิมคือ “ไม่ได้ไป” ได้เวลาที่ความสำนึกต้องทำงานซะบ้าง และต้องเริ่มเดี๋ยวนี้เลย

สิ่งใดที่เคยขี้เกียจต้องเปลี่ยนเป็นขยัน สิ่งใดที่เคยนิ่งนอนใจ ต้องลุกขึ้นทำ (คิดอย่างนี้ได้ เพราะรู้ตัวว่าแก่ขึ้น และเวลาคงเหลือน้อยลงมาก) เราตั้งใจทำเค้กให้เปล่ด้วยตัวเอง (เราคิดว่าน่าจะโรแมนติกกว่าเค้กซื้อ) เราเชื่อมั่นว่าเค้กเราอร่อย และสิ่งสำคัญคือ เราอยากให้เพื่อนรู้ว่าเราใส่ใจนะ ถึงแม้ที่ผ่านมาจะทิ้งๆขว้างๆไปหน่อย ปอมอุตส่าห์เปิดบ้านให้อย่างง่ายดาย (เราแอบคิดนิดๆว่า ถ้าเราไป…เราจะสามารถกลับบ้านตัวเองได้อย่างปลอดภัยรึเปล่าว๊า) หวั่นอยู่ตลอดเวลา…

เฮ้ออออ… แล้วทุกอย่างมันก็สายยยยยย ภาพที่เห็นคือตอนท้าย ที่ท้าย สุดท้าย จริงๆ ทู้กกกคน ที่มากกว่านี้ เจ้าของวันเกิดและแฟนของเจ้าของวันเกิด คุณเอที่น่ารัก เราก็ลืมถ่ายไว้ กะอีแค่ก้อนเค้กที่เสร็จแล้ว เราก็ลืมถ่ายเก็บไว้ก่อน เราลืมถ่ายทุกสิ่งทุกอย่าง นึกขึ้นได้จึงเริ่มถ่าย ในภาพ ปอมกำลังเอนเตอร์เทนด้วยเฟรชฟรายด์ ภาพข้างๆคือ อาการใกล้ตายของหลายๆคน

devil cake blueberry ของฉัน เป็นอย่างที่เห็นหละ รูปก็ถ่ายไม่ชัด ….

ฉันยังคงครองตำแหน่ง “เพื่อนที่บกพร่อง” อยู่อย่างเดิม